ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਤਪਸੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਸੀ—ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਕੱਪ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਬਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਭੋਜਨ, ਮਾਸ, ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿਤੇ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਜਾਈ ਹੋਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਲਾਲ ਗਲਿਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਲਾਬੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲੇ, ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਆਖਦੇ, “ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ, ਪਰਵਤ ਵਰਗਾ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ—ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ—ਪਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ascetics ਅਤੇ Vidyādharas ਨੇ ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਖੜੇ ਅਣਗਣਤ ਵਾਨਰ-ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਪਿਆ, ਤੇ ਗੱਜ ਕੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਧੀਮ-ਧੀਮ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਜੋ ਲੰਬੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜ੍ਹਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੱਟ ਕੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਘੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਰਜਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਗਲ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੈਰ ਪੱਕੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਕੰਨ ਦਬਾ ਕੇ, ਲੰਘਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਉੱਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਸੀਤਾ, ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਣ ਲਈ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਡਿਆ, ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਹੋਂਦ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਡਾਲੀਆਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚੌਂਕਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਗਏ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਮਧੂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਪੰਛੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਦਰੱਖਤ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਖੜ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਿਸੇ ਦੂਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਆਪਣੇ ਸਜਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਖੜ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਚੱਲੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਵਤ-ਸਰੂਪ ਹਨੂਮਾਨ, ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਖਾਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਨੂਮਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਜੁਗਨੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਬੱਦਲ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੜੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਤ ਦੇ ਤਾਰੇ-ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹਲਕੇ ਹਲਕੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਗਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਫ਼ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਗਦੇ ਬੱਦਲ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲੱਗੇ ਹੋਣ। ਪਾਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਖੇੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਦੋ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਪਰਵਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਿਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਗੋਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਲਾਲ ਨੱਕ ਨਾਲ, ਸੁਵੇਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਲੱਗੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ-ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਡਦਿਆਂ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਉਡਾਣ, ਪਰਵਤ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਕਰ ਗਈ।