ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਣਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਿਰਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਚਮਕਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਬੰਦਰ, ਹਨੁਮਾਨ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਨਾ, ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਧਾਰੇ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਛੱਡੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧੂੰਏ ਦੇ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੀਖ ਪਏ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋਏ ਇਸ ਹਲਚਲ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਛੱਡੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ। ਉਹ ਪੱਥਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉੱਗੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦਬਾ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚ ਸੋਚਦੇ, "ਇਹ ਪਹਾੜ ਅਲੌਕਿਕ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਡਰ ਕਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲਿਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਕਟੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਬਲਟਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ, ਸਾਂਡ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜੇ। ਗਲਾਂ 'ਚ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਉਂਜਣਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਰ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਖੜੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਇਹ ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਅਤਿਸ਼ਯ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ — ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ — ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।" ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਅਣਅੰਦਾਜ਼ਾ ਬੰਦਰ-ਸਰਦਾਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਬਿਆ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਲੜੀ-ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਮੋੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀ-ਰਾਜਾ (ਗਰੁੜ) ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੋੜੀ ਹੋਈ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕਮਰ ਵੱਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਕੋੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਰ ਤੋਂ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਪਰ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਦਬਾ ਕੇ ਉਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਉਡਾਂਗਾ। ਜੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ (ਸੀਤਾ) ਨਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਇਸੇ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਰਾਵਣ) ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਹੀ, ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉਡਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤਿਸ਼ਯ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਡਿਆ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਪਏ। ਹਨੁਮਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮਧੁ-ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜੇ ਰੁੱਖ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਪਿਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗਾ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੁੱਖ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਖਾਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਕਰ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜुगਨੂਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਖੜੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਮਹਾਂ ਯਾਤਰਾ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਲੰਕਾ ਵੱਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੇਠ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।