ਹਨੂਮਾਨ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਬੰਦਰ, ਜਦ ਮੈਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਪਹਾੜ ਝਟਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਪਹਾੜ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਬੰਦਰ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਮੈਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਧਾਰੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ, ਸਮਤਲ ਚਟਾਨਾਂ ਵੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਧੂੰਏਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵ ਜਾਤੀਆਂ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਕ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਉਥਲੇ ਹਲਚਲ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਚਟਾਨਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਕੱਟਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉੱਗੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ-ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਇਸ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ "ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਲੌਕਿਕ ਜੀਵ ਤੋੜ ਰਹੇ ਹਨ," ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਪਿਆਲੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਬਲੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥ, ਭੋਜਨ, ਮਾਸ, ਸਾਂਡ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਹਰੇਕ crafted ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਉਂਜਣ ਨਾਲ ਰੰਗੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ, ਗਲਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰਨੁ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਰਾਮ ਅਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ خاطر, ਉਹ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਰ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਬੰਦਰ-ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਪਿਆ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਛ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁੜੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੇ ਲਹਿਰਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡਦਾ ਹੋਵੇ। ਪੁੱਛ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਟੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਮੋੜ ਕੇ ਕਮਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਈਆਂ, ਅਤੇ ਪੈਰ ਸਿਕੋੜ ਲਏ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਗਰਦਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਸਤਾ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਜ਼ਰ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਟਿਕਾਈ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਕੇ, ਉੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੰਨ ਦਬਾ ਕੇ, ਛਾਲ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੰਨ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੰਦਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਡਿਆ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ। ਹਨੂਮਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਮਧੁ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਚਿੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਦਰੱਖਤ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਹਿੰਦਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਨੁ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਗਨਬੱਤੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਡ ਗਿਆ।