ਹਨੁਮਾਨ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਅਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ, ਮੰਜੀਠ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਬੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਸਵਯੰਭੂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜੁਆਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਅਸੀਮ ਸ਼ਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛਾਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਦਬਾਉ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਝੜ ਗਏ। ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਦਬਾਉ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਬਾਉ ਨਾਲ, ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਾਲੀਆਂ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੱਡੇ, ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਛੱਡੇ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਨਾਲ, ਧੂੰਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਦਬਾਉ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਬਾਉ ਨਾਲ ਹੋਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਸਵਸਤਿਕ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਛੱਡਦੇ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ। ਉਹ ਪੱਥਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਕੱਟਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਲਪਕਦੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉੱਗੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਤਪਸਵੀ, ਸੋਚਦੇ ਕਿ “ਇਹ ਪਹਾੜ ਅਲੌਕਿਕ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ,” ਡਰ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਪਿਆਲੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ, ਮਾਸ, ਸਾਂਡ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਦਬਾਉ ਨਾਲ, crafted ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਸਤ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਅੰਗਰਾਗ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ, ਹਾਰ, ਪੈਜਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। “ਇਹ ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਰਾਮ ਅਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ خاطر, ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।” ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਸ ਅਸੀਮ ਬੰਦਰ-ਮੁੱਖੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਪਿਆ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਦਹਾੜਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਲੜੀ-ਲੜੀ ਹੋਈ, ਛਾਲ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਗਰੁੜ) ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਿਲਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਪਿੱਛੇ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਕਿ ਗਰੁੜ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕਮਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਂਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਲਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਦੂਰ ਰਸਤਾ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਪਰ ਸਥਿਰ ਕੀਤੀ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਰੱਖਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੰਨ ਦਬਾ ਕੇ ਛਾਲ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਬੰਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਸੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੁਕ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੰਨ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਛਾਲ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।