ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨੋਇਛਾ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਵਡੇਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਨਗੇ। ਵਡੇਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੇ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਉੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਪਹਾੜੀਆਂ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਇਹ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਟੀਾਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਇਹ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਾਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਣਗੀਆਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਡਾਂਗਾ, ਇਹ ਚੋਟੀਆਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤਕ ਠੀਕ ਰੱਖਣਗੀਆਂ।” ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਬਾਘ ਵੀ ਸਨ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਉਖੜ ਗਈਆਂ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਡਰ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹਿਲ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਧਰਵ ਜੋੜੇ, ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਸਨ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਲੁਕ ਗਏ, ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਉਥਲੇ ਹੋਏ। ਸੱਪ ਆਧੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਛੱਡਦੇ, ਪਹਾੜ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ। ਡਰੇ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਾਧੂ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਗਏ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਟੋਲੀ ਛੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਇਥੇ, ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਠਿਨ ਅਤੇ ਅਨੁਟਕ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਵਾਨਰ, ਆਪਣਾ ਸੀਰ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਵਾਨਰ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਜੋ ਬਿਲੌਰ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿਸਟਰਬ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ, ਅਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ, ਮੰਜੀਠ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੰਗਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵ-ਸਮਾਨ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਲ ਤੇ, ਉੱਤਮ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੂਲ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ, ਹਵਾ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਵਾਨਗੀ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਉੱਡਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਵਾਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਣਮਾਪਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਡਕ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਪਹਾੜ, ਵਾਨਰ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਕਾਜਲ, ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਵਾਨਰ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੱਡੇ, ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਵਾਹਰੇ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਜਿਹੀ ਚਮਕ, ਧੂੰਏ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਨਰ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹਲਚਲ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਛੱਡਦੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਟਦੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਕਟਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਗੀਆਂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਸਾਧੂ ਸੋਚਦੇ, “ਇਹ ਪਹਾੜ ਅਲੌਕਿਕ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ,” ਡਰ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਕਟੋਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੱਜ ਗਏ।