ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚਲਾਂਗ ਲਾਂਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਨਿਗਲ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੀ ਉੱਡਾਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲ Bikhar ਜਾਣਗੇ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਗਰੁੜ ਰਾਜ ਜਾਂ ਮਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ।" "ਇੱਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਣੂ ਜੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪਗ ਚੁੱਕੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਓਸੇ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ, ਵਾਨਰੋ!" "ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਚੁਸਤਾਈ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਮਾਨ। ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ ਕਿ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰਾਂ। ਜੇ ਇੰਦਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਖੁਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਹੈ ਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂ।" ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਪਰੰਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਇਹ ਗੂੰਜਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੇਸ਼ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਤਸਲੇ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਤਕਰਮ ਕਰਨਗੇ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਥੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਵਾਪਸੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਮਾਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਚਾਲਾਂਗ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਝੱਲਣਗੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਦਾ ਜੋਰ ਪਾਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਖਣਿਜ਼ ਹਨ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਦੂਰ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਝੱਲਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਹਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਲਤਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਦਾ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸ਼ੇਰਾਂ, ਚੀਤਿਆਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗਰਜਣ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਨ। ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਚਟਾਨਾਂ ਉਖੜ ਗਈਆਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਤੇ ਹਾਥੀ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹਿਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਜੋੜੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ ਪੰਛੀ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ—all ਉਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਲੇਟੂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲਾਂ 'ਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਉਖੜ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲਾਂ ਚੋਂ ਅੱਧੇ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪੱਥਰ ਢਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਹੀ ਵੈਭਵਸ਼ਾਲੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਅਤਿ ਦੁਰਲਭ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਤੇ ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਨੰਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨੂਮਾਨ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਬਿਲਕੁਲ ਬਿਲੌਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ, ਮੰਜੀਠ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਦਾਗ਼ ਰਹਿਤ ਖਣਿਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਦਮਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੰਗੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਢ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਦੇਖ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਉਸਦੀ ਚਾਲਾਂਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਅਥਾਹ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਾਲਾਂਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਝੜ ਪਏ।