ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਉਠੇ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਡੱਗ ਪਾਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੈਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਵਾਂਗ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ। ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚਦਾ ਜਾਵਾਂ। ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਚਕ ਆਉਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ ਉਭਰ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਸਕਾ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਵਾਂ ਉੱਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜੇ ਅਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ! ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਛਾਲ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਛਾਲ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ। ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਿਹੰਗਮਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਂਗਾ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਧਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਵੇਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੇਖੋਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਮਾਨੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਛਾਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇੱਕ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਡੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਇਹ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ! ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਵੈਯੰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂ, ਇਉਂ ਉਹ ਅਮਾਪ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕੇਸਰੀ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ!" "ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੇਰੇ ਵਾਪਸੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਛਾਲ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ, ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਚੋਟੀਆਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਹਾਰਨਗੀਆਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਛਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਚੋਟੀਆਂ ਇੱਥੋਂ ਸੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਝੱਲਣਗੀਆਂ।" ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਘੁੰਮਦੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਰੱਖਤ ਸਦਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਬੱਘਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੜਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਸ਼ਮੇ ਉਬਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ, ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।