ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕਵੀਹ ਵਾਰੀ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਛਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਸਾਰਾ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਠ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ-ਵਰਗੇ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਦਿਖਾ; ਹਨੁਮਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਨ, ਹਨੁਮਾਨ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਲਈ ਝਿਜਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ।" ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਘਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਫੁਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਸੋ ਯੋਜਨ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਚੌਕਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵਡੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਵੱਲੇ ਵੱਟੀ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਤਣਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਸਥਾਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਜਾਂ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਵਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਛੂਹੇ ਬਿਨਾ ਗੇੜ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਵਾਸ ਹੈ, ਉੱਭਰ ਆਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਗੇੜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹੇ ਬਿਨਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਉਛਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਛਲਾਂਗਾ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ। ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਵੇਖਣਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੇਖੋਗੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਪਵਨ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਿਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਵਾਨਰੋ! ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਵਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਜ੍ਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਡਾ ਵਾਨਰ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਉੱਥੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਾਂਬਵਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕੇਸ਼ਰੀ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ! ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਭ ਵਧੀਆ ਤੇ ਜਯਕਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।