ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਤਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈਂ—ਕੁਸ਼ਲ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ।" ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕਵੀਹ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਦੱਸਿਆ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ।" ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈਂ।" ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ, ਤੂੰ ਉੱਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਉਠ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਘ, ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੰਘ; ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।" ਉਹ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ।" ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿੰਤ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਉਸ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਗੁੰਮ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਜਦ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਅਤੁੱਲਣੀਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੰਬਰਿਸ਼ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ—ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ; ਉੱਚਲਣ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਛੂਹੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਮੁੰਦਰ—ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ—ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਆਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਾਂ।" "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਅਜੇ ਡੁੱਬਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਭੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।" "ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰਾ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਉੱਚਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਉੱਚਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਚਲਾਂਗਾ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ।" "ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਗਗਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਾਂਗਾ ਤੇ ਉੱਚਲਾਂਗਾ।" "ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੇਖੋਗੇ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਬਾਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਨਿਸਚਯ ਕਰਕੇ ਉੱਚਲਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਹਵਾ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉੱਚਲ ਸਕੇ।" "ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।" "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਓਸੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦ ਉਹਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।" "ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ—ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ—ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਹੇ ਵਾਨਰੋ, ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ!" "ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ;"—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸਭ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਉਸਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਕੇਸਰੀ ਨੰਦਨ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ!