ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਭਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ ਤੇ ਉਡੀਕਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਕਮਾਲ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ।" ਫਿਰ ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਡੱਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੀ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮਿਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਬਲ ਘੱਟ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈ।" ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਬਲ ਵਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਡੀਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਸਾਰਾ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਠ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੰਘ; ਹੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਝਿਜਕਦਾ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਰੱਖੇ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਬਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਉਸ ਦਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਨਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਡੱਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਂਗ। ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਗੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਚੋਂ ਹੋਰ ਬਲ ਪਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਅਣਮੋਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵਡ਼ੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਵਾਯੂ, ਜੋ ਅਤਿ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਅੱਗ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਦਾ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ; ਉਡੀਕਣ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਬਿਨਾਂ ਛੂਹੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਰਾਨਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉੱਭਰ ਆਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜੇ ਡੁੱਬਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ। ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਉਡੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਵਾਨਰ; ਉਡੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਬੇਅੰਤ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ। ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾਂਗ ਲਾਵਾਂਗਾ।" "ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੇਖੋਗੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਚਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਵਾਯੂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਸਕੇ। ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਡੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਇਹ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ!" "ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਘਾਂਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਜਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਵੈ-ਪੈਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਣਮਾਪ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਕਲਪ ਉਚਾਰਿਆ। ਉੱਥੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।