ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਤੂੰ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਇੱਕ ਨਿਰੀ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਪਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਤੀਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਤੇਰਾ ਖੱਬਾ ਜਬੜਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ "ਹਨੂਮਾਨ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਪਵਨਦੇਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਘਾਤ ਲੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਅ ਨਹੀਂ ਵੱਜਣ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਵਨਦੇਵ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਪਵਨਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਸੱਚੇ ਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਤੋਂ ਅਣਹਾਨੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ। ਅੱਜ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ, ਕਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਦੂਜੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਛਲਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕਵੀ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉੱਘਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਬਲ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੂੰ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ; ਸਾਰਾ ਵਾਨਰ ਸੈਨਿਕ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਠ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੰਘ; ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਨ, ਹੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਹਿੱਕ ਚੁੱਕ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਲਾਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੋ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਲਪੇਟੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਧਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੰਬਰਿਸ਼ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਵਾਅ, ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਵਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਛੂਹਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚੀ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਜੰਗ੍ਹਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਲਯ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਵੇਂ ਉੱਤ ਉੱਠ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ ਕਿ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜੇ ਡੁੱਬਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ। ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਤੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ। ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਅ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਦੇਖਣਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੇਖੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤਿ ਦਿਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।