ਅੰਗਦ ਨੇ, ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਜਾਂਬਵਾਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਵੀ ਆ-ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਢੰਗ ਨਹੀਂ।" ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਮਾਲਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ। ਮਾਲਕ ਫੌਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਥ-ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।" "ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਾਰਜ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਜ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮੂਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸਾਧਨ ਹੈਂ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਇਥੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।" ਜਾਂਬਵਾਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, "ਜੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਇਕੋ ਚਾਰਾ ਬਚਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਅਣਸ਼ਨ ਕਰਨਾ।" "ਕਿਉਂਕਿ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਵੀ ਜਾਈਏ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।" "ਮਾਲਕ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਜੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੋਚ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਅੰਗਦ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇਕ ਅਲੱਗ ਟਿਕਾਣੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛਿਆਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਵਾਨਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਅਲੱਗ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਹੈਂ?" "ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਮਾਨ। ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸਭ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਓਨੀ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ—ਤੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ?" "ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੰਜਿਕਥਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਅੰਜਨਾ ਨਾਮਕ, ਕੇਸਰੀ ਵਾਨਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਪਰ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਬਣ ਗਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।" "ਉਹ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਕੁੰਜਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।" "ਅਦਭੁਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ।" "ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੁਡੌਲ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗ੍ਹਾਂ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੋਹਰ ਸਤਨ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਗੋਲ ਚਿਹਰਾ।" "ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਮਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਹਵਾ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।" "ਹਵਾ, ਪੂਰਾ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ।" "ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਧਰਮਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਤੋੜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?'" "ਅੰਜਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'" "'ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਲਪੇਟਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁੰਦਰਿ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'" "'ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ, ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਹੋਵੇਗੀ; ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਵਾਨਰ; ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਸਮਝ ਕੇ ਉਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।