ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਪਾਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਭਰਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਦਾ ਪਤਾ ਦੱਸੋ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ," ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਉਰਜਾਵਾਨ ਸੰਪਾਤੀ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ। "ਮੈਂ ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਧ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਜਾਨਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਮ ਦਾ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਜ਼ਰੀਏ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਉਰਜਾ ਬੁੱਢੇਪੇ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਾਂਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ 'ਰਾਮ! ਰਾਮ!' ਅਤੇ 'ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਵਣ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣ ਦਾ ਭਰਾ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਬੂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਕੰਧ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ। ਲੰਕਾ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਖਣੀ ਤਟ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ; ਉਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਵਾਨਰੋ। ਮੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਵੋਗੇ ਅਤੇ ਪਰਤ ਆਵੋਗੇ; ਪਹਿਲਾ ਰਸਤਾ ਕੁਲਿੰਗਾ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਰਸਤਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਵਿਰਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਸਾ ਤੀਸਰਾ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਤੇ ਕੁਰਾਰਾ ਚੌਥਾ। ਸ਼ਯੇਨ ਚੌਥਾ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗ੍ਰਿਧ ਪੰਜਵਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਛੇਵਾਂ ਰਸਤਾ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਉੱਤਮ ਚਾਲ; ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਹੈ, ਵਾਨਰੋ। ਇੱਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਬਣ ਗਏ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਵੈਰਤਾ ਦਾ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਗਰੁੜ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ-ਵਿਧੀ ਕੁਦਰਤ ਦੁਆਰਾ ਦੂਰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਵਿਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਯ ਲੱਭੋ; ਵੈਦੇਹੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਪਰਤ ਆਵੋਗੇ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਲਈ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੰਪਾਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੰਖ ਸੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਨਦੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ, ਪੰਜਵਾਂ-ਨੌਂ ਚੈਪਟਰ ਸੁਣੋ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਗ੍ਰਿਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਧੁਰ ਵਚਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੀਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ? ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਦਿਖਾਓ।" "ਕੌਣ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ?" ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਦੀ ਉੱਨਤਿਆ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤੇ। "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਮੈਂ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲੇ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਰਜਾ ਗੁਆ ਚੁਕਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਗੰਧਰਵ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੱਪ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਲਾਲਚ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ ਜਗਾਈ।