ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਵਾਲੀ ਇਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਇੱਥੇ ਵਸਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਮਤੰਗ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਭਟਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਿਆ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸਤਾਈ ਸੱਤਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜ ਕਰਦੇ—ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਕਾਸ਼, ਸ਼ਹਿਰ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਤਰ ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੇ ਸਨ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਮਿਲਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ। ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਵਾਨਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। "ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਦਰਿਆ, ਤੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਖੇਤਰ ਖੋਜ ਲਏ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਝਾੜ ਵੀ ਖੋਜ ਲਏ ਹਨ। ਪਹਾੜੀ, ਔਖੇ, ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਔਖੇ ਖੇਤਰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੋਜੇ ਗਏ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਜਰੂਰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਏਗਾ; ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਉਸੀ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੀਤਾ ਗਈ ਹੈ।" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਅਠਤਾਈ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਖੇਤਰ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਵੱਡੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਣੇ ਝਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ। ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਜੇਹੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਟਿਕਦੇ। ਉਹ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਸੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੁੰਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੀ ਖੋਜ ਲਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਵੀ ਲੱਭਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਸੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਣੇ ਝਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਹੋਰ ਔਖੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ, ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਫੋਕਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਦਰਿਆ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਜੜਾਂ ਲੱਭਣ ਬਹੁਤ ਔਖੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਭੈਂਸ, ਹਿਰਨ, ਹਾਥੀ, ਬਾਘ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੰਤੂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਦਰੱਖਤ, ਔਸ਼ਧੀ, ਬੂਟਾ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਿਰਫ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ, ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ, ਪਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੋਂ ਅਣਛੁਏ। ਉੱਥੇ, ਕਣਡੂ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਸਖਤ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਚਨ ਟਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਦਸ ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ, ਅਣਪਹੁੰਚਾ, ਜੰਤੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰੋ। ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਵਾਈਨ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਨਿਡਰ ਦਾਨਵ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹੋ!" ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰਿਆ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।