ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਭਰੋਸਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਤਾਂ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਯਯੁਕਤ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉੱਕੀ ਹੋਈ ਅੰਗੂਠੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਵਾਸਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਮੀਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਅੰਗੂਠੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ। ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਜੋ ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਲ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਂਤੀਆਂ ਸਰਗਾ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸਰਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ," ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਟिडਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਤ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲੱਭਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਵਾਨਰ ਵੀਰ ਸ਼ਤਬਲੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਵਿਨਤਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹਨੁਮਾਨ, ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਚਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਇਕ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਗਰਜਦੇ, ਚੀਕਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ।" "ਜੇ ਰਾਵਣ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ, ਮੈਂ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ—ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਰਹੇ। ਚੁਣਤਾਲੀ ਸਰਗਾ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਨਾਇਕ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਚੁਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ?" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਵਾਲ਼ੀ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਜੋ ਭੈਸ ਦੀ ਆਕৃতি ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੈਸ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਾਲ਼ੀ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਪਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਵਾਲ਼ੀ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਗੁਫਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਭੈਸ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਰੁਮਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹਾ। ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਆਦਰ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਵਾਲ਼ੀ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਹਨੁਮਾਨ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸਫਰ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਯ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।