ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਥੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਮ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਿਆਂ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਅਕਾਤਮਕ ਸੁਭਾਗਾ, ਗਿਆਨ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਸੋਮ ਪਹਾੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੋ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ। ਮੋਨkeys ਲਈ ਇਥੇ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੂਰਜ-ਰਹਿਤ, ਅਸੀਮ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਖੋਜਿਆ ਜਾਵੇ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਗਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਕੰਮ, ਜੋ ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੂਮੋਗੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਚੌਂਤੀਆਂ ਸਰਗਾ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ, ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖੀ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹਨੂਮਾਨ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਚਲ-ਫਿਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ।" "ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਚਲਾਕੀ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਹਲਕਾਪਣ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਵਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕਿ ਸੀਤਾ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭੀ ਜਾਵੇ।" "ਹਨੂਮਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ੌਰ, ਸਥਾਨ-ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਨੀਤੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਵਲੋਂ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਲਕੜੀ ਦਾ ਲਕੜੀ ਮਿਲਣ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਲਕੜੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਖਿੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਗੂਠੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਪਹਚਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। "ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰੀ ਨਿਸਚਿਤਤਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਤ, ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਹੁਕਮ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਕੇ, ਚਲ ਪਿਆ — ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। "ਆਪਣੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰੀ ਅਤੁਟ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਂਗ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਲੱਭੀ ਜਾਵੇ।" ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਪੰਜਵੀਂ ਸਰਗਾ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ, ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਸੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭੋ," ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਜਦ ਰਾਮ ਪ੍ਰਸਰਵਣ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਸੀ, ਉਡੀਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਕਿ ਸੁੰਦਰ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਾਂਚੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵਾਨਰ ਸ਼ਤਬਲੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵਿਨਤਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲਾ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਅਗਸਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਖੇਤਰ, ਚਲੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੁਪਰੀਮ ਸੁਸੇਨਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਰਖਵੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ, ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਚਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਪਹੀ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਪਏ।