ਉਸ ਅਲੌਕਿਕ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਇਲਾਕਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਪਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨਾ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਸਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸੁਆਦ ਤੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਲਹਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਲਟਕਦੇ ਸਨ—ਇਹ ਗਹਿਣੇ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਯੋਗ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੁੰਦੇ। ਉਥੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ ਆਪ ਹੀ ਉਪਜਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਉਥੇ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਪਾਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦੇ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਗੁਣਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ। ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਸਿੱਧ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਸਭ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹਨ। ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸਣ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ; ਹਰ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸੋਮਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਬਿਨਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਹੀ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਸੋਮਾ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਨਰ ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਖੋਜੋ; ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਰੱਖੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰੋਗੇ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮੋਗੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਚਕ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਹਨੁਮਾਨ ਵਰਗੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਨਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਗਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤੇ—ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣੂ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਚੁਸਤਾਈ, ਰੌਣਕ ਤੇ ਹਲਕਾਪਣ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਾਯੁ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਰੌਣਕ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ, ਵੀਰਤਾ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਨੀਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਨੁਮਾਨ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਮੰਜ਼ਲ ਮਿਲਣੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਅਜਿਹਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਗੂਠੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ। "ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਜਾਣੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਤ, ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਹੁਕਮ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਮੀਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਬਲੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। "ਆਪਣੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਦੁਤੀਆ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਵਾਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।