ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਹਿਤ ਨਾਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਕੁਟ-ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੰਦੇਹਾ ਨਾਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਟੰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਖਸ਼ ਹਰ ਦਿਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੀਰੋਦਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਿੱਕੀਆਂ ਬਦਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਸ਼ਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਝੀਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਹੰਸ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖ਼ੀਰੋਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲੋਦਾ ਨਾਮ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਅੱਗੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਦਾਵਾਮੁਖਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੇਬਸ ਹਨ। ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਤੇਰਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਜਤਰੂਪ-ਸ਼ਿਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਕਮਲ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਅਨੰਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਟੜੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਉਦੇਯਾ ਪਹਾੜ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ; ਦਿਵਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਟੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸਉਮਨਸਾ ਨਾਮ ਦੀ ਚੋਟੀ ਖੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ; ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਵੈਖਾਨਸਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਲਖਿਲਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਟਾਪੂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ, ਗੁਫਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਖੋਜ ਕਰੋ। ਪੂਰਬੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਗਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਗੁਫਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖੋਜ ਕਰੋ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੱਕ ਅਪਹੁੰਚੀ ਇਲਾਕਾ ਹੈ, ਪੂਰਬੀ ਪਾਸਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਗੁਫਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਜਨਕੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੂਰਜ-ਰਹਿਤ, ਅਸੀਮ ਰਾਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਰਹਿਣਾ; ਜੇ ਰਹੋਗੇ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਆਓ। ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਓ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਚੌਂਤੀ-ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਆਇ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੌਂਤੀ-ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਭੇਜੀ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਨੀਲਾ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਵਾਨਰ, ਅਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਜੋ ਦਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ, ਸ਼ਰਾਰੀ, ਸ਼ਰਗੁਲਮਾ, ਗਜਾ, ਗਵਕਸ਼, ਗਵਯਾ, ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾ, ਮੈੰਦਾ, ਦਿਵਿਦਾ, ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਉਲਕਾਮੁਖ, ਅਨੰਗ, ਅਤੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਭੇਜੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਧਿਪਤੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਗਦ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।