ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਵਨਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਹੁਣ ਫੌਜ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਹੁਕਮ ਦੇ।” ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ—ਸੀਤਾ—ਜੀਵਤ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਕਿਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿਪਟੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਮਿਤ੍ਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੂਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਨਰ ਮੁਖੀ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। “ਹੇ ਵਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਹਾੜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵਨਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਅਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਨਿਡਾਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਵਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ।” “ਤੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਗ ਹਨ; ਉਥੇ ਸੀਤਾ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਲੱਭ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੋਜ। ਸੁੰਦਰ ਭਾਗੀਰਥੀ, ਸਰਯੂ, ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ; ਸੁਹਣੀ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਯਮੁਨਾ, ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਅਤੇ ਸ਼ੋਣਾ—ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।” “ਕਲਿੰਗ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ; ਬ੍ਰਹਮਮਾਲਾ, ਵਿਦੇਹ, ਮਾਲਵਾ, ਕਾਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਕੋਸਲਾ; ਮਗਧ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ, ਪੁੰਡ੍ਰ, ਅੰਗ, ਜਾਲੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੋਜ ਕਰੋ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁਤਰੀ-ਵਧੂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭੋ। ਪਹਾੜ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਅਤੇ ਮੰਦਰਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਵਸੇਬੇ ਵੀ ਖੋਜੋ।” “ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੰਨ ਵਰਗੇ ਹੋਠ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼-ਚਾਲਕ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋਜੋ। ਅਥਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ; ਕਿਰੀਟਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਚੋਟੀ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਸੁਹਣੇ। ਕਿਰੀਟਾਂ ਜੋ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਟਾਪੂ-ਵਾਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਪਾਣੀ-ਵਾਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ, ਤੈਰ ਕੇ ਜਾਂ ਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋਜੋ।” “ਯਵਦਵੀਪ ਤੱਕ, ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਟਾਪੂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਥੇ ਵੀ ਲੱਭੋ। ਯਵਦਵੀਪ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਉਚਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।” “ਫਿਰ, ਸ਼ੋਣਾ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਾਲ ਹੈ, ਤੇਜ਼-ਚਲ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਰਨ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੋ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਘਾਟਾਂ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜੋ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਘਾਟ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋਜੋ।” “ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਗੂੰਜਦੇ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਰਛਾਈਆਂ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖੇ।” “ਉਸ ਵੱਡੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਮਹਾ-ਸਰਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵੇਖੋਗੇ। ਫਿਰ, ਲੋਹਿਤਾ ਨਾਮਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖੂਨ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਕੂਟ-ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵੇਖੋਗੇ।” “ਉਥੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੰਦੇਹਾ ਦੈਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਲਟਕਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਲਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੈਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੀਰੋਦਾ ਨਾਮਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖੋਗੇ, ਜੋ ਪਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ।” “ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ਭਾ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੌਸ਼ਨੀਦਾਰ ਕਮਲ ਹਨ।” “ਉਹ ਝੀਲ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮ, ਰਾਜ-ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।