ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬਦਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੁਰ ਜਾਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ। ਫਿਰ, ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਪੰਛੀਆਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਜਲ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਹੁਕਮ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਫ਼ੌਰਨ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਨਰ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਨਰ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਚੀਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵਿੰਧਿਆਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ, ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਏ। ਜੋ ਦੂਧ ਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਖਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜੰਗਲਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਪੀ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵਾਨਰ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਦੌੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਗਯ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਯਗਯ ਦੇ ਹਵਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਉੱਗ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ, ਜੋ ਯਗਯ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਤੋਂ ਜੰਮੀਆਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂ ਲਵੇ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਲੈ ਲਏ। ਅਤੇ ਯਗਯ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ ਲੈ ਆਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਲਦੀ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੇ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਖੋਜ ਲਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਤੋਂ ਚੱਲੀਏ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ, ਅਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਚ ਰਹਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ," ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਆ ਗਏ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਡੋਲੀ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ!" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਡੋਲੀ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਡੋਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਚੜ੍ਹੋ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੋਲੀ 'ਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਨਰ ਜੋੜ ਕੇ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਸੀ, ਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸਿਆਂ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਹਿਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਖਾਂ, ਨਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਾਲ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਅਰਤ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨਾਲ ਡੋਲੀ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।