ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਿਹੜੇ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੁਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਪੰਛੀਆਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪਗਧੁੰਨੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਕਾਲੀ ਸੁਰਮੇਂ ਵਰਗੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਨਰ ਚਲੇ ਆਏ। ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਚੀਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਂਗ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ। ਜਿਹੜੇ ਦੂਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਤਾਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਜੰਗਲਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਜੋ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵੇਖੇ ਜੋ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਅੰਬਰਤ ਵਰਗਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਨ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂ ਲਵੇ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਵਨ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ ਲੈ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਖੋਜ ਲਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" ਹੁਣ, ਅਗਲਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਤੋਂ ਚੱਲੀਏ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਸੁਚੱਜੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਸੀਂ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਰਹਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਲਲਾਟ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, "ਆਓ!" ਆਖ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਵਾਨਰੋ, ਮੇਰੀ ਡੋਲੀ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ!" ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਡੋਲੀ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਡੋਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।" ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੋਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਨਰ ਜੋੜ ਕੇ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਖੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਭੱਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਜਸੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਝ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।