ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਰਾਸਤਾ ਵਾਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਖੁਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁੱਲਾ ਹੈ। "ਸੁਗਰੀਵ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ, ਵਾਲੀ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਨਾ ਪਕੜ," ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੀ ਵਜਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵਧ ਗਿਆ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ। ਸੁਗਰੀਵ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹੈ, ਨਾ ਕਪਟੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਿਰਦਈ। ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਚਾਲਾਕੀ ਕਰਦਾ।" ਤਾਰਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਮ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ, ਰੂਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਮਿਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸ ਸਾਲ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸਮਾਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਸਮਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਰਗਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਭੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ?" "ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਾਲੇ ਭੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਕਰ। ਜਿਹੜੇ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ।" ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸੁਗਰੀਵ, ਰਾਮ ਲਈ, ਰੂਮਾ, ਮੈਨੂੰ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਰਾਜ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪਸ਼ੂ—ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਤੇ ਛੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਮੈਂ ਜੋ ਸੁਣਿਆ, ਉਹੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ।" "ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਭੇਜੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਲਿਆਉਣਗੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ ਆ ਜਾਣਗੇ। ਅੱਜ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਾਲੂ-ਵਾਨਰ ਤੇ ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਕਈ ਲੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅਮਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀਆਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤਾਰਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਧਰਮਪੂਰਨ ਬਾਤ ਮੰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੀਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਲਾਹ ਕੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਰੌਣਕ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਰਾਜ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਕੌਣ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਲੌਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰਾਮ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਗੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਦੂਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਫ ਕਰਨਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?" ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੱਖਿਆਕ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ, ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਾਖਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।