ਤਾਂ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਚਰਨ ਉੱਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਹਮ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚੰਜਲ ਮਨ ਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਇਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸੇਗਾ? ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਬਾਤਾਂ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁਬਾਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਆ ਜਾ। ਤੇਰਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਟਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਚਾਦਰਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਜੇਤ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰੂਮਾ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਏ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਟੁੱਟ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਰੋਸ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਉਠੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਰੂਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਤਾਰੇ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਲਪ-ਵృਖ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੂਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ: “ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਦਇਆ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਰਦਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜਣ 'ਤੇ ਸੌ, ਗਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਦੇ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ, ਹੇ ਵਾਨਰ: ‘ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ।’ ਤੂੰ ਅਧਮ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਮਦਦ ਦਾ ਉਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਦਾ ਬਦਲਾ ਚੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਹੈਂ; ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਮੇਂਡਕ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਇਆਲੂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਵਲੀ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਵਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਤਾਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਈ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ, ਨਾ ਠੱਗ, ਨਾ ਨਿਰਦਈ; ਉਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਕੜਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਉਪਕਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ; ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਮ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰਿਆਸਤ, ਰੂਮਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ ਮਿਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਦਸ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਨਾਂ ਸਮਝ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।