ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੌਜ-ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲਏ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਪਰ ਇਹ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਧਰਮ—ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਧਨ ਦਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਜਦ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਮਿੱਠੀਆਂ ਵੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਸਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਵੀ ਸਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜੋ ਸਯਾਮ ਹੈ, ਤਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਵੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨੇ ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਅਸਲ ਧਰਮ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਆਚਰਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਲਾਜ ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਚੰਚਲ ਹੈ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨਾਲ ਨਾ ਜੁੜੇਗਾ? ਇਹ ਭਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੁੜ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਆ ਗਏ ਹਨ—ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਆ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨੇ ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਨਾਤਾ ਬਚਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਲਈ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਲਖਸ਼ਮਣ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਜੇਤ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ (ਲਖਸ਼ਮਣ) ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਂਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਲਖਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਪਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਰੁਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉੱਠ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ। ਲਖਸ਼ਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਦਇਆ, ਸਯਮ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘੋੜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜਨ ਤੇ ਸੌ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ; ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ। ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਦੇ ਵੇਖਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸਨੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਾਨਰ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਵਚਨ ਤੋੜਨ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਅਧਮ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਮਦਦ ਦੇ ਉਤਰੇ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਦਾ ਉਤਰਦਾ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦਾਂ 'ਚ ਝੂਠਾ ਹੈਂ; ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਜੋ ਮੈਡਕ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੁ ਰਾਮ ਨੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।