ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਸਵਾਸਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਟਖਟਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਆਈ। ਵਾਨਰ-ਪਤੀ ਦੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਕਾਰਨ ਤਾਰਾ ਦੀ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ, ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਿਹਾ? ਕੌਣ ਉਹ ਬੇਖੌਫ਼ ਆਦਮੀ ਹੈ ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਦਰੱਖ਼ਤ?" ਉਸਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਰੀਤ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਲੇ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿਤ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ ਦੀ; ਉਹ ਕੇਵਲ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਭਾ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਵੀ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਦੇਸ਼ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਮਦਿਰਾਪਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਨਸ਼ੇ ਵਿਚੋਂ ਉਦੇਸ਼, ਸੁਖ, ਤੇ ਧਰਮ ਸਭ ਖੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨੇਕ ਦੋਸਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਧਨ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੇ ਨੇਕੀ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਚਿੰਤਤ, ਪਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ? ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਯਾਮੀ ਤੇ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਵੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨੇ ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੱਧ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਸੱਚਾ ਧਰਮ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਹਾਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲਾਜ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚੰਚਲ ਹੈ—ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਭਾਰੀ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਲਟਖਟਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੁੜ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੇ ਸਮਰਥ, ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਆ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨੇ ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਨਾਤਾ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਤੁਰੰਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਅਜੈਯ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕੰਡ ਦੇ ਚੌਂਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਚੰਚਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸੁਗਰੀਵ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਝੰਡਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਰੁਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉੱਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ਼ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਤਾਕਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਦਇਆ, ਸਯਮ, ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?