ਸੁੰਦਰ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੋਮਲ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਨ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁਖਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂਗੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇਂਗੀ, ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਵੈਰੀ-ਵਿਧਵੰਸਕ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਰਹਿਤ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧੀ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ ਤਾਰਾ ਦੀ ਲਜਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬੋਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖੇ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਕਿਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ? ਕੌਣ ਡਰੋਂ ਬਿਨਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਤਾਰਾ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਿਰਭੀਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕੀ ਇਹ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਉਹ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿੱਤ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਤਾਰਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਰਸ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਿਹਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਉਦੇਸ਼, ਸੁਖ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਭ ਖੋਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਵੀ ਖੋਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋਸਤ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੇਰ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲਤਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੁਭਾਵਕ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ, ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਨ ਦਾ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਵੀ ਸਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਭਲਾ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਵਾਨਰ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਵੀ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸਗਰੀਵ ਨੂੰ ਹੁਣ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਗਨ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰ-ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਵਾਸਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਸੁਭਾਵਕ ਚੰਚਲ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਇਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਖਣ ਲਗੀ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਸਗਰੀਵ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਿਚ ਸਮਰਥ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਆ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨੇ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਾਤਾ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਤਾਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਅਕੱਟ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਨਾਇਕ, ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਵਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚੌਂਤੀਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਗਰੀਵ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ। ਦਸ਼ਰਥ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਰੁਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਾਰੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਮਾ ਸਮੇਤ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਜੋ ਰਾਜਾ ਤਾਕਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਦਇਆ, ਸਯਮ, ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।