ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਅਤੇ ਕਮਰ ਦੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲਜਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਤੀ ਅਤਿ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਗਦ ਤੋਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਡਾ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਰਮ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਬਣੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਫ ਸਾਫ ਦੱਸ ਦੇ। ਜਾਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" "ਤੇਰਾ ਹਾਜ਼ਰਾ ਹੋਣ, ਉਸਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦੇਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬਚਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਉਸਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾਵੇਂਗੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖਾਂਗਾ।" ਤਦ ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਵਲਵ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਢੀਲੇ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਔਰਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿਚ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਲਜਾ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖੇ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਿਹਾ? ਕੌਣ ਐਸਾ ਨਿਰਭਉ ਹੈ ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ, ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸਦੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਾਫ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕੀ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਪਏ ਹਾਂ; ਹੇ ਤਾਰਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਰਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।" "ਜਦ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਦਿ ਪਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਮਦਿ ਪਾਨ ਨਾਲ ਲਕਸ਼, ਸੁਖ ਤੇ ਧਰਮ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦ ਕੋਈ ਨੇਕ ਦੋਸਤ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਰਥ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਦੋਸਤ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਨਾ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਦੱਸ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਧਰਮ-ਅਰਥ ਭਰਪੂਰ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵੀ ਸਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਸੱਚਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਵੀ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਕਿ ਦੇਹਿਕ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨੇ ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲਗਨ ਅਤੇ ਅਵਿਵੇਕ ਵਿਚ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਸੱਚਾ ਧਰਮ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਹਾਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਲਜਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਸੁਭਾਵਕ ਚੰਚਲ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਫਸੇ?" ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੈ।" "ਹੁਣ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੇ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਡੋਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਜੇਯ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।