ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਦੋਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਣੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੰਨੀਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਤੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਜਾ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤਣੀ ਚੜਕਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਕੋਣ ਗੂੰਜ ਉੱਠੇ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਗਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਗਦ ਦੇ ਜਾਣੂ ਕਰਾਉਣ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰ ਕਾਰਨ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਹਿਤਕਾਰੀ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮ੍ਰਿਦੁ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸੰਤੋਖਜਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ। ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਗੁੱਸਾ ਮੁੱਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਵੇਖਾਂਗਾ।" ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਲਰਜ਼ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੰਗਲਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਈ। ਵਾਨਰ-ਪਤੀ ਦੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥਕ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਨਿਰਭਉ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸਦੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਲੋਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਤਾਰਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਅਰਥ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਜਦ ਉਦੇਸ਼ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਸ ਤੋਂ ਉਦੇਸ਼, ਰਸ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕੋਈ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦ ਕੋਈ ਧਰਮਾਤਮਾ ਮਿੱਤਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਰਥ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਵਾਨਰ-ਪਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼, ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਭੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨੇ ਹੁਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲਗਨ ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਸੱਚਾ ਧਰਮ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰ ਜਾਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਆਚਰਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਭੋਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਲਜਾ ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧਕ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਾਨਰ-ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਸੁਭਾਵਕ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਾਜਾ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਫਸੇਗਾ? ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ-ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੁੜ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਆ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੇ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਲਈ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਹਾਬਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸਨ-ਬਿਸਤਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।