ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਸਫੈਦ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਚੁੰਬਦੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਨੋਹਰ ਰੁੱਖ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦ੍ਰ) ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘਨੇਰੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਲੀਦਾਰ ਬਾਂਦਰ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤਾਕੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲੀ ਬਾਰਦਰੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਭ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਮਹਾ-ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਪਰਿਕਰਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬੈਠਕਾਂ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੰਦਰ ਵਧੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਲਯ-ਤਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਤੰਤੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਯੌਵਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖੀਆਂ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਵਾਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨ ਤਾ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ, ਨ ਹੀ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੇ, ਤੇ ਨ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਾਜ ਆਈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਵਜਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਈ। ਅੰਗਦ ਵਲੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਸੁੰਦਰ ਤਾਰਾ, ਇਹ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮ੍ਰਿਦੁ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸ ਦੇ। ਜਾਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ।" "ਤੇਰਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣਾ, ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖਾਂਗਾ।" ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਢਿੱਲੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਲਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਕਾਰਨ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਸਨੇਹੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਕਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਡੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤਾਰਾ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਭਾ ਦੀ ਉਣਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਦਿਰਾਪਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਉਦੇਸ਼, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਧਨ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣਕਰਤਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਮਾਮਲਾ ਅਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸੀਂ ਕਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੀ ਗਲਤੀ ਸਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਲਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਮੰਦੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਧੈਰਵਾਨ ਤੇ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਬਾਂਦਰ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੰਨੀ ਅਸਹਿਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਸਤ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨੋਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਤੇ ਸਨੇਹੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਦੀ ਰਾਹ ਚੁਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।