ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ pale ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੇ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ, ਅਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਆਲਿਸ਼ਾਨ ਘਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਭਾਅਤ ਹੋਏ। ਮਹਿੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਮਹਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ। ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ ਆਲਿਸ਼ਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਘੇਰੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਆਸਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵेली ਵੇਖੀ। ਉਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੋਫੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸਨ, ਕੀਮਤੀ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਲਗਾਤਾਰ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਸੁਣਦੇ, ਤੰਤੂ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਰਾਗ-ਲਹਰੇ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰ ਤੇ ਲਯ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਉਥੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਾਜੇਬ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਚੜਕਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੌਫੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਲੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰ ਗਿਆ; ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਗਿਆ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚਲ ਗਿਆ ਕਿ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਅਤੇ ਧਨੁ ਦੀ ਚੜਕ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਤਾਰਾ, ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ?" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸੋ।" "ਅਥਵਾ, ਹੇ ਮਨੋਹਰ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੋ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ।" "ਤੁਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰੜਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੋਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਵਿਰੋਧੀ-ਵਿਜੇਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਰਾ ਤੋਂ ਅਸਥਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਢੀਲੇ, auspicious ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ ਹੋ ਕੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੰਕੋਚ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਦਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਲਜਜਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ? ਕੌਣ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਕਾ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ?" "ਉਹ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿਤਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ; ਹੇ ਤਾਰਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।" "ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੀਣ-ਪਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪੀਣ-ਪਾਨ ਨਾਲ ਉਦੇਸ਼, ਸੁਖ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਤਿੰਨੋ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤ੍ਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਧਨ ਦਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਢਿਲ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬੋਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ, ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹੇ ਵੀਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਿਮਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੰਯਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਉਤਪੰਨ, ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ?" "ਮੈਂ ਬਾਂਦਰ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੀਰੋਇਕ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਲਿਸ਼ਾਨ ਮਹਲ, ਤਾਰਾ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਧਰਮ-ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਸਭ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਹੋਏ, ਰਾਮਕਥਾ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।