ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਲੰਘਦੇ, ਉਥੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਉਖੇੜ ਦਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਕਦਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਾਸਲਾ ਤੈਅ ਕਰ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਵਾਨਰ ਨਗਰੀ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਦੇ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਠਾ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਘਾਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੈਬੀਤਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪਦੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇਲੇ ਵਾਨਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੋ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਨਖ਼ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਖਾਈਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹਾਂ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਤੀਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਂਗ ਲਪਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਰਜਾ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰ, ਜਾ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦੇ।" "ਇੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਪਤਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ।" "ਜੇਕਰ ਉਹ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਵਾਨਰ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਇੱਥੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਅੰਗਦ, ਉਹਨਾਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਤੇ Rumā ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਦੱਸਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਰੁਮਾ ਦੇ ਚਰਨ ਦਬਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗرج ਬੜੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਾਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੋ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਮਾਨਯੋਗ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਪਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ, ਜੋ ਅਰਥ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਸੇਵਕ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਰਾਇਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਦਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹਨ, ਦਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ।