ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਹ ਹਦਾਇਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸੋਚਦਾ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਣਮਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਾਸਲਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੁਰਾਦ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਕ੍ਰਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਈਂਧਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸਹਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ। ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਮਸਤ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ। ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਾਨਰ ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ, ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਦਸ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਦਸ ਗੁਣਾ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਖੰਦਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਤੀਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦੀ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਪੁੱਤਰ, ਜਾ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਆਮਦ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇ।" "ਇੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀ, ਹੇ ਵਾਨਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਉਹਨਾਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਚਿਹਰਾ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ ਤੇ ਰੂਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਨਿਵਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਰੂਮਾ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਦਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਪਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੱਲਾ ਮਚਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗਰਜ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਾਢ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦ ਮਾਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਤੇ ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੋ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਆਏ। ਪਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਅਰਥ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਾਹਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰ ਡਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਕੱਢਣ। ਇਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਾਤ ਚੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਲ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ।