ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਮੀਤ ਚੱਕਵਾਕਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਦੰਡਕ ਅਣਜਾਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਰਾਮ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਉਲੰਘੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਪਰੀਤ ਹੋਏ, ਪਰਦਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮਿੱਠੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹੀ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਵਕਤ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਜਾ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾ, ਜੋ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਮ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਅਦੇ ਕਰਕੇ, ਆਸ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਬਦ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਚਾਹੇ ਸ਼ਬਦ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀਰੋ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।" ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਨੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।" ਰਾਮ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ, ਵਜਰ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਪਰ ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇਕਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਰਾਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਸੁਗਰੀਵ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਮਜ਼ੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਪੀਣ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਜਾ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੱਸ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾ।" ਉਹ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਵਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾ, ਸੁਗਰੀਵ, ਵਲੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਾ ਚੱਲ।" ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਵਲੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਹੁਣ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹਾਲਾਤ ਇਹ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲ; ਜਲਦੀ ਕਰ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਵਲੀ, ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਨਾ ਵੇਖਣ ਦੇ।" ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਧਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਈ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਵੈਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਇਕਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪਰੀਤ, ਨਿਰਾਸ਼ ਪਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਦੀ ਕਮੀ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਧਮ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਹ ਉਭਰਦਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਝੂਠ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਵਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦਿਓ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਅਧਰਮਿਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਹੀਰੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸੰਤੁਲਿਤ, ਨਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸਮਝਾ, ਹੁਣ ਜਦ ਵਕਤ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।" ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ, ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚੱਲੇ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਸੋਚਦੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵਾਂਗ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਭਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅਣਸੁਖੇ, ਪਵਨ-ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਲ, ਤਾਲ ਤੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਿਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰਦੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਕਦਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫਾਸਲਾ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਮ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ, ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ, ਕਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੀ, ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਦੇ ਬਾਹਰ ਫਿਰਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਬਾਂਦਰ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜੀ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਬੇਰੁਖੀ ਤੇ ਵਾਅਦੇ-ਤੋੜਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੱਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਪਰ ਮਕਸਦ ਤੇ ਅਡੋਲ।