ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਰੁੱਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕਾਸ਼ ਘਾਹ ਨਾਲ ਐਸੇ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਵ-ਵਿਆਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖੜੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ। ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਜਲ-ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਰਿਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੂਲਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣਾਈ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਣ-ਫੁੱਲ ਰੁੱਖ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਲਾਟੀ ਚੜਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਤਰਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਬੱਦਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਸੀ। ਪਤਝੜ ਦੇ ਦਰਿਆ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਰੇਤਲੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵ-ਸੰਬੰਧ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲਜਜਣੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਾਣੀ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਚੋਗਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਝੀਲਾਂ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਏ ਸੁਮੀਤ, ਹੁਣ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਤਿਆਰੀ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਨ ਰੁੱਖ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੋਵਿਦਾਰ, ਬੰਧੁਜੀਵ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਆਮਾ ਪੌਦੇ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੱਖਣ, ਵੇਖ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਚਕਰਵਾਕ ਤੇ ਚੋਗਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਦਾ ਚਕਰਵਾਕ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਲੱਖਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਦੁੱਖੀ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ, ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਜਾ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਘਟੀਆ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬਾਤ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀਰੋ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਐਵੇਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਣ। ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਜੇਤਾ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹ ਮੌਜ-ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਾਬੀ ਮੌਜਾਂ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹੀਂ: ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੀਂ। ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁੱਲਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲ। ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇਕ ਹੀ ਬਾਣ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਤੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਇੰਝ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਹੀਂ; ਤੇਜ਼ੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਣ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੱਖਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਨੁਵੰਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਲੱਖਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਾਰੇ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲੱਖਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ, ਪਰ ਮਨੋਬਲ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਨਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਤੇ ਰਹੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੱਤਿ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਘਟੀਆ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਪਰ ਐਸੇ ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉੱਭਰਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ; ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਝੂਠ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲੈਣ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਲੱਖਣ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਵੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਲੱਖਣ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ। ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਮਝਾ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਨਾ ਵਰਤੀਂ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਦਰਦ ਤੇ ਉਮੀਦ ਦੇ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਨਿਭਾਉਣੀ ਯਾਰੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਵਚਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਤੇ ਵਚਨਭੰਗ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।