ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਧੀਰਜ ਹੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੀਰਜ 'ਤੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਨਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਠੀਕ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਲਾਇਕ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਚੂਲੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਕੁਵਾਰੀ ਸੋਮਦਾ, ਜੋ ਉਰਮਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਹੋਣ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਸੋਮਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ, “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਵਿਵਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ—ਚੂਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗੂੰ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗੂੰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਕੁਵਾਰੀਆਂ ਮਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਚਾਰਯਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਦਾ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਚ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕੁਵਾਰੀ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਮ, ਸੁਣੋ ਚੌਂਤੀ (34ਵਾਂ) ਸਰਗਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਪੋਤੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਕੁਸ਼ਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਧੀ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਅਮਰ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਵੇਗੀ।” ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਧੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਉਹ ਗਾਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮਕ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੀਚੀਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਧਰਮਕ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਬਣ ਗਈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ; ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਜਨਮ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ; ਹੁਣ ਨੀਂਦ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਚੁਪ ਹਨ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਚਾਨਣ ਮੋਹਰੀ-ਮੋਹਰੀ ਹਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਨक्षਤਰਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਪ੍ਰੇਤ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!” ਇਹ ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਵੰਸ਼ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ; ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।