ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਰਸਨਾ ਕਰਦੇ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਪਿੱਠ ਪਾਈ ਖੜੇ ਹਨ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਅਸਹਿਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਸਵਾਸਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਹਾਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਜਦੋਂ ਲਾਜ ਤੁਹਾਡੀ ਧਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦਾ?" "ਹੇ ਭਰਾ, ਆਪਣਾ ਉੱਦਮ ਕਰਮ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅਟੱਲ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਮੂਲ ਵਜ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਲਗਾਓ। ਹੇ ਨਰਪਤਿ, ਜਨਕੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੱਥਾਂ ਹੇਠ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਜਲਦੇ ਉਤਸਾਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਜੇਯ ਸਨ, ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਨੈਤਿਕਤਾ, ਉਪਕਾਰਤਾ, ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਪਕੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਕਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਫਿਰ, ਮੈਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਠੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਬੱਦਲ, ਜੋ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਬੱਦਲ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ, ਹੁਣ ਦੱਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਲਿੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਜੋ ਮੋਹਕ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਸਾਤਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬੱਦਲਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਇਕਦਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" "ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹਾਂ ਨੇ ਧੋਤਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਪਤਝੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਪਤਛਦ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਛੂਹੀ ਹੈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਸੁੰਦਰ, ਪਸਾਰੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਹੰਸ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਦੀ ਰੇਣ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਚਮਕ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਗਰੂਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਗਦੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ।" "ਆਸਮਾਨ, ਹੁਣ ਬੱਦਲ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੰਗੀਨ ਪੰਖਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮੋਰਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਭਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।" "ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਝੁਰਮਟ ਸੋਨੇ-ਪੀਲੇ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਭਾਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ-ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਅੱਜ, ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੈ; ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" "ਧਰਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਚਿਕਣਾਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੋਟੀ ਧੂੜ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਥੱਲੇ ਵੱਸ ਗਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ—ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ।" "ਸਾਂਡ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਹੁਣ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣੀ, ਜੋ ਘਣੀ ਲਗਨ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਮਸਤ ਸਾਥੀ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ ਤੁਰ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਮੋਰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਖੁਦ-ਸਜਾਈਆਂ ਪੰਖਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।" "ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਬਤੱਖਾਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਝੀਲਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਦਰਿਆ, ਹੁਣ ਚਿਕਣਾਈ ਰਹਿਤ, ਰੇਤਲੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਝਰਨਿਆਂ, ਹਵਾ, ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ—ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ—ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।" "ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਹਾਏ, ਸ਼ਾਮ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕੰਪਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ ਰਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇਉਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਨਾਰੀ।" "ਰਾਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚੜ੍ਹਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਉਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਚਿੱਟੇ ਵਿਅਾਹ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ।" "ਪੱਕੇ ਚਾਵਲ ਖਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ।" "ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁੱਤੇ ਹੰਸ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਉਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਤ ਦਾ ਆਸਮਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦਾ ਚੰਦ ਬੱਦਲ ਰਹਿਤ ਹੈ।" "ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਤੇ ਜਲ-ਨੀਂਫਾ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਹਨ, ਇਉਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ।" "ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਧੁਨ, ਸਾਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਗੂੰਜਣ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਕਾਸ਼ ਘਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਸੋਭਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁ-ਮਕਖੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਦ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਖਿੜੇ ਫੁੱਲ, ਕ੍ਰੌਂਚਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਪੱਕੀਆਂ ਧਾਨ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦ—ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।