ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਜਾ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ, ਨੇ ਸੌਂ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧੀਓ, ਧੀਰਜ ਧਾਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਜੋ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੋਲੇ, "ਸਿੰਗਾਰ ਤਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਪੁਰਖਾਂ ਲਈ। ਪਰ, ਧੀਰਜ ਰੱਖਣਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਾਨ, ਸੱਚ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਧੀਰਜ ਹੀ ਯਸ਼ ਹੈ, ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਧੀਰਜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਧੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ, ਇੱਕ ਉਜਲਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਚੂਲੀ ਨਾਮ ਦਾ, ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀ, ਸੋਮਦਾ, ਜੋ ਊਰਮਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਨਿੱਤ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਚੂਲੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਮਦਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਧੀਏ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਸੋਮਦਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਤੇਜ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰ੍ਯ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਚੂਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਨਗਰੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਸੰਗਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸੌਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਸੋਮਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਵੁਹੂਆਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਂਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਕੁਸ਼, ਨੇ ਆ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜੰਮੇਗਾ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਧੀ ਮਿਲੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਦਾ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਧੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਉਹ ਗਾਧੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਮੈਂ, ਕਉਸ਼ਿਕ, ਕੁਸ਼ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਹ ਰੀਚੀਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।" "ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਕਉਸ਼ਿਕੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਦੀ ਬਣੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਵੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹੀ, ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਬਣੀ। ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਆਇਆ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਨਮ ਕਥਾ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਤ ਅੱਧੀ ਲੰਘ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆਵੇ।" "ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਤੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਨੇ, ਚੌਂਫੇਰੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਫਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।