ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਦੱਸੋ, ਧੀਆਂ, ਇਹ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਮੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹੋ ਪਰ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸੌ ਧੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣੋ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹਾਂ। ਪਰ ਹਵਾ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਬੋਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਟ ਦਿੱਤੀ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਜਲੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਬਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜਤ ਬਚਾਈ ਹੈ। ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਸਬਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ। ਪਰ ਐਸਾ ਸਬਰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਬਰ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਦਾਨ, ਸੱਚਾਈ, ਤੇ ਯਜ੍ਯ ਹੈ। ਸਬਰ ਹੀ ਯਸ਼ ਹੈ, ਸਬਰ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਸਬਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ, ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਉਂ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਇਕ ਉੱਜਲ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੂਲੀ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀ ਸੋਮਦਾ, ਜੋ ਊਰਮਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਈ। ਉਹ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?" ਸੋਮਦਾ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੇਜ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਧੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਗਾੜ ਅਤੇ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਧੀਆਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਅਸਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਧੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਮਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਚਿਤ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਚਰਣ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜ੍ਯ ਕਰਵਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਕੁਸ਼ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਧੀ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕੁਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਧੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। "ਹੇ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਹੀ ਗਾਧੀ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਕਉਸ਼ਿਕ, ਕੁਸ਼ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, ਸਤਯਵਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰੀਚੀਕ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤਯਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੀਰਵੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਬਣ ਗਈ।" "ਇਹ ਦਿਵਿਆ, ਸੁੱਚੇ ਜਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਕਉਸ਼ਿਕੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਦੀ ਬਣੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਘੁ ਨੰਦਨ, ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ, ਸੁਭਾਗਾ ਸਤਯਵਤੀ, ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਬਣੀ।