ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਨਵੀਂ ਹਰੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੇ ਇੰਦਰਗੋਪ ਲਾਲ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਲੱਕ ਦੀ ਰੰਗੀ ਚੁੰਨੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੋਤਾ ਰੰਗੀ ਛਾਂਹ ਵਿੱਚ ਖਿੜੀ ਹੋਵੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਸਾਰਸ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਭਰਪੂਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦ ਗਏ ਹਨ, ਸਾਂਡ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦਰਿਆ, ਬੱਦਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ—ਇਹ ਸਭ ਵਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਵਰ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਦੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੋਰ ਤੇ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ, ਤਰਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਵਰਖਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਭੌਰੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਰਸ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਸਤ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੰਬੂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰਸਦਾਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਝਲਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਜਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਰ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਨੀਲੇ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ—ਇਹ ਜੰਗਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਕਦੰਬ, ਸਾਲ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਐਸਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਪਿਆਸੇ, ਫਿੱਕੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਾਨ ਵਾਂਗ, ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਲੈ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਰੋਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ ਮੋਰ ਨੱਚਦੇ, ਕਦੇ ਉੱਚੀਆਂ ਬੁਲੰਦੀਆਂ ’ਤੇ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਰਤਨ ਜਿਹੇ ਪੂੰਝ ਫੈਲਾਏ, ਕਦੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਉਪਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਦਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕਵੇਂ ਪناਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਜ਼ਾ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਨਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਬੱਦਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਦੰਬ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਸਤ ਮੋਰ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਘਾਹ ਇੰਦਰਗੋਪ ਲਾਲ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭੌਰੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਵਰਖਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਮਸਤ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਵੀਰਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਪ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜਲ-ਧਾਰ ਲੈ ਕੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ, ਸਰੋਵਰ, ਸਾਰਾ ਜਲ-ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਭਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਰਖਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਤੋੜ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਬਦਲ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਲ-ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਤਾਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸੂਰਜ; ਧਰਤੀ, ਨਵੀਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਧੁਲ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਝਰਨਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਝਰਨਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਧਾਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਦੀ, ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੌੜੀਆਂ ਝਰਨਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਢਲਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਜਦ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੂਹੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਫੌਜਾਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਠ ਤੇ ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਭਰਤ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਆਢ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵਗਣ ਤੇ ਗੂੰਜ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸੀ ’ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਧੁਨੀ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਿਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਵਣ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੌਸਮ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਰਸਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਚੁੱਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਉਪਰੋਂ ਇਹ ਵੀ, ਕਿ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਵੀ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।