ਆਸਮਾਨ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਮੀਂਹ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈੜੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਲਾਲ ਅਤੇ ਫਿੱਕੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਪੱਟੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਚੰਦਨ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਨਾਲ ਫਿੱਕਾ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਦਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਈ ਹਵਾ, ਕਮਫ਼ਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਤੇ ਕੇਟਕਾ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨਾਲ ਪੀਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੇਖੋ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕੇਟਕਾ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚੁੰਨਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਹਾੜ, ਕਾਲੇ ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਣੇਊ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪੰਡਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਦਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਸਮਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਨਾਲ ਕੋੜੇ ਵਾਂਗ ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਗੁੰਜਦੇ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਕਲਾਉਂਡਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤਪਸਵਨੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਨ, ਹੁਣ ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਵਾਂ 'ਤੇ ਕੁਟਜ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹਨ—ਕਈ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਲੋੜ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਧੂੜ ਬੈਠ ਗਈ ਹੈ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਪਸ਼ ਹਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਯਾਤਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਝੀਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਧੋਈਆਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਰਥ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ। ਆਸਮਾਨ, ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਕਿਤੇ ਹਨੇਰਾ, ਕਿਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਰਜਾ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਕੀ ਜੰਬੂ ਫਲ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲੇ ਹੋਏ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੱਕੇ ਆਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਲਾਉਂਡ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਸ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਗਰਜਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਜੰਗਲ, ਘਾਸ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਈ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਨਚਣਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦੇ ਕਲਾਉਂਡ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਾਉਂਡ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰਸ ਦੀਆਂ ਬੂਲਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਨਵੀਂ ਹਰੀ ਘਾਸ, ਨਵੇਂ ਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰਗੋਪਾ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਲੱਕ ਦੀ ਚੁਣੀ ਪਹਿਨੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਤੋਤਾ ਦੀ ਫਿੱਕੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੀਂਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਨਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਸਾਰਸ ਕਲਾਉਂਡ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਚਣਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਹਨ; ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਸਾਂਡ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਠ ਗਏ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਕਲਾਉਂਡ, ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ—ਵਹ ਰਹੇ, ਵਹਾ ਰਹੇ, ਗਰਜ ਰਹੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ; ਸੋਚਦੇ, ਨਚਦੇ, ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ—ਪਰ ਮੋਰ ਤੇ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੇ, ਤਰਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਕਦੰਬ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ (ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ), ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਮਧੂਤਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਨਸ਼ਾ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੰਬੂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਪੱਕੇ ਲਾਲ ਰਸ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੁਆਰਾ ਰਸ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਲਾਉਂਡ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਚਲਦਾ, ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣਦਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਪਰ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਹਨ—ਇਹ ਜੰਗਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਕਦੰਬ, ਸਾਲ ਤੇ ਅਰਜੁਨਾ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮਧੂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੋਹ ਮਈ ਮਦਿਰਾ ਘਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਮੋਰ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਸੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੈ ਬੂਲਾਂ, ਅਤੇ ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਦੀ ਗਰਜ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੋਰ ਕਦੇ ਨੱਚਦੇ, ਕਦੇ ਉੱਚਾ ਬੂਲਦੇ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਗ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੀ ਲੰਮੀ ਲੱਦ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸੰਗੀਤ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬੂਲਦੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸ਼ੇਲਡਰੇਕ ਪੰਛੀ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਲਾਉਂਡ, ਨਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਉੱਤੇ ਕਲਾਉਂਡ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ, ਕਲਾਉਂਡ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ, ਕਦੰਬ ਤੇ ਅਰਜੁਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੂਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਘਾਸ ਇੰਦਰਗੋਪਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਲੋਟਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਮਧੂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਸਰਵਣ ਹਾਥੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਸਿੰਘ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਖੁਦ ਕਲਾਉਂਡਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ, ਜੀਵ-ਜੰਤੂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ, ਪਿਆਰ, ਨਸ਼ਾ, ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।