ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚੇ, ਬਹਾਦੁਰ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਉਰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਵੀਰ ਮਦਦ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਮਹਾਨ ਪਾਪ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਮਨੋਰਥ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਹੇਮੰਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਇਸ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੋ।" ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਇਹ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਬਚਾਓ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਥੇ ਰਹੋ। ਇਸ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸੋ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ।" ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਾਈਵਾਂ ਸੱਪਟ ਦਾ ਵਰਨਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਾਲ੍ਯਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਵੇਖ, ਆਕਾਸ਼ ਕਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਆਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਲ ਪੀ ਕੇ ਵਰਖਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਘਣਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੁਟਜ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।" "ਸਵੇਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਛਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਵਾਲੀ ਪੱਟੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਚੰਦਨ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਫਿੱਕਾ ਪਿਆ ਆਕਾਸ਼, ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ, ਜਿਹੜੀ ਘਣਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਪੂਰ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੀ ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਕੇਤਕਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਥ ਚੁੱਲ੍ਹੀ ਕਰ ਕੇ ਪੀਣ ਜੋਗ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੇਖ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕੇਤਕਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਲਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ, ਕਾਲੇ ਘਣਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੇ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।" "ਆਕਾਸ਼, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਬਕ ਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਿਜਲੀ, ਕਾਲੇ ਘਣਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਗੁੰਮ ਹਨ। ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਕੁਟਜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇਖ—ਕੁਝ ਰੋਣ ਅਤੇ ਬਰਸਾਤ ਦੀ ਤਲੱਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।" "ਅੱਜ ਧੂੜ ਬੈਠ ਗਈ ਹੈ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਯਾਤਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਝੀਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਰਸਤੇ, ਜੋ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਰਥ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ।" "ਆਕਾਸ਼, ਕਿਤੇ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਤੇ ਚਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤਲਹੱਟੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਪਹਾੜੀ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਸਰਜਾ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" "ਪੱਕੇ ਜੰਬੂ ਦੇ ਰਸਦਾਰ ਫਲ, ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਾਵ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਪੱਕੇ ਆਮ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਘਣ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।" "ਜੰਗਲ, ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਈਆਂ, ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਨੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਘਣ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।" "ਘਣ, ਭਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਦੇ, ਬਗਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।" "ਬਗਲਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਜੋ ਘਣਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸਫੈਦ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ, ਨਵੇਂ ਹਰੇ ਘਾਹ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਟਹਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰਗੋਪ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਲੱਕ ਦੀ ਰੰਗੀ ਚੁਨੀ ਪਹਿਨੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਫਿੱਕੀ ਛਾਂ ਹੈ।" "ਨੀਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਬਗਲਾ ਘਣ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਨੱਚ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਬੈਲ, ਗਾਈਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਠੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਦਰਿਆ, ਘਣ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਹਿ ਰਹੇ, ਵਰਸ ਰਹੇ, ਗੱਜ ਰਹੇ, ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਆਰਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਮੋਰ ਅਤੇ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੇ ਹੋਏ, ਤਰਸ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਚੁੰਘ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਨਸ਼ਾ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੰਬੂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਘ ਰਹੇ ਹੋਣ।" "ਘਣ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਘਣਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਪਦੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਮੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨੱਚੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਜੰਗਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਵੁਕ, ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਭਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ, ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।