ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਨਿਰਭੀਕ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਹੁਣ ਸਾਵਣ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।" ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਬਹੁਤ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਸੁਹਾਵਣੀ, ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ-ਕੁਮੁਦਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਚਲਾਂਗੇ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।" ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਰਗਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਲਈ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਫੈਦ ਛਤਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਰੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਸੁਫੈਦ ਕੱਪੜੇ, ਸੁਫੈਦ ਉਬਟਨ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਸੋਨਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਮੱਖਣ ਮਿਲਿਆ ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਦੋ ਕੀਮਤੀ ਚਪਲ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਗਾ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਅਤੇ ਮਨਹਸ਼ੀਲਾ ਲੈ ਕੇ ਸੋਲਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਆਈਆਂ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਗਨਿ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਵਾਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਚੌਹੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਬੈਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ—ਗਜ, ਗਵੱਖਸ਼, ਗਵਯ, ਸ਼ਰਭ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਮੈਦ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਹਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਜਾਂਬਵਾਨ—ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇ-ਉਲਲੇ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ। ਅੰਗਦ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਭ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਸੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਯਕ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰੂਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਪਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਜਦੋਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਬਾਘਾਂ ਅਤੇ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਰੀਛ, ਲੰਬੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਕਰਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਆਖੀ, "ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ! ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਬੜੀ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਬੜੀ ਉੱਤਮ ਹੈ।" ਇਹ ਪਹਾੜ ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਤਮਬੇ ਰੰਗ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਮੰਡਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਜੈਸਮਿਨ, ਕੁੰਦ, ਸਿੰਦੂਵਾਰਾ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾ, ਕਦੰਬ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਸਰਜਾ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਪਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਜਪਾਟ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।