ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਤੂੰ ਆਚਾਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿਰ ਯੋਧਾ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੀ ਯੂਵਰਾਜ ਬਣਾਉ।" ਰਾਮ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅੰਗਦ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਯੂਵਰਾਜੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨਾ, ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਗਰੀਵ।" "ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਖਮਈ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਖੂਬਸੂਰਤ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਵੱਧ ਪਾਣੀਆਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇ, ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵਾਂਗੇ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।" ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਪਸ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਯਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਫੀਕਾ ਛਤਰੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀ ਬੀਜ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਚਿੱਟੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਸੋਨਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਿਆ ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਜੁੱਤੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਾਗਾ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਮਨਹਸੀਲਾ ਲੈ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਾ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨਾਲ, ਸੁਭ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਾਂਡ ਦੀ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਮਟਕੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਤੇ ਗਏ। ਗਜ, ਗਵਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸ਼ਰਭ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਮੈੰਦ, ਦਵਿਵਿਦ, ਹਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਜਾਮਵੰਤ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੁ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਲਲਾਸ ਨਾਲ ਜੈਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੂਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ। ਅੰਗਦ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦਯਾਲੁ ਵਾਨਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼" ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਸੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ ਗਈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਸੁਗਰੀਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਚਕ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਸਤਾਈਵਾਂ ਸਰਗ। ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗਰਜਣ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਬੱਘਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਿੱਛ, ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਤੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕਹੀ, "ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁੱਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤੇ ਹवादਾਰ ਹੈ।" "ਇਥੇ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਬਿਤਾਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।" ਪਹਾੜ ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਤਾਮਵੇਂ ਰੰਗ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਮੇਡਕਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਯੂਵਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਨਵੀਂ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।