ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਵਰਨ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ! ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁਰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਵੱਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ (ਸੁਗ੍ਰੀਵ) ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੁਭ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਵਣਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵਧੀਕ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰਤਾ-ਸੰਬੰਧ ਪੱਕਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।" ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਨੇ ਬੜੀ ਬੁਧੀਮਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹਨੁਮਾਨ, ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਿੰਡ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਵਧੀਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਲਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੀ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਓ। ਵੱਡੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਗਦ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਧੈਰਜ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਪਦ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਭ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇੱਥੇ ਇਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਹ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਵਧੀਆ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਕਮਲਾਂ-ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦ ਕਾਰਤਿਕ ਆਵੇ, ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ।" ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਏ। ਜਦ ਸਭ ਮੁੱਖੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਭ ਮੁੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਲਈ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੁਫੈਦ ਛਤਰੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਮਰੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਚਿੱਟੇ ਲਾਵਣ, ਅਟੁੱਟ ਚੌਲ, ਸੋਨਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਮੱਖਣ-ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਦੋ ਕਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਨਹਸ਼ੀਲਾ (ਲਾਲ ਰੰਗ) ਅਤੇ ਮੰਗਲਕ ਤਾਗਾ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ। ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛਾਵਟ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਾ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਤਖ਼ਤ 'ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਠਾਇਆ। ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਭ-ਸੰਕੇਤ ਵਾਲੇ ਸਾਂਡ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਟਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਗਜ, ਗਵਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸ਼ਰਭ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਮੈੰਦ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਹਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਜਾਮਵੰਤ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਯੁਵਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅੰਗਦ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਦਯਾਲੁ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਕਹਿ ਕੇ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਸੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧਿ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਧਜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਜਭੋਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।