ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ! ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਦੁਰਲਭ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ—” ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ (ਸੁਗ੍ਰੀਵ) ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲ ਲਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਓ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸੰਜੋਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।” ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਸਿਆਣਪ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਹਨੂਮਾਨ! ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਿੰਡ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਮੈਂ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ।” “ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਲਵੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਲ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵੀਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਵੇਂ।” “ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਲ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇਹ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਯੁਵਰਾਜੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਵਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਹੀਨਾ ਹੈ, ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ। ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਾਂਗਾ।” “ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਵਾਫਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਈ ਪਦਮਾਂ-ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇਗਾ, ਤਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।” ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਵਾਨਰ ਮੁੱਖੀਆਂ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਬਲ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾ-ਵੀਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹਲਕਾ ਛਤਰੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਦੂਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਸਾਫ਼ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਿੱਟੇ ਉੰਗਣ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਸੋਨਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਮੱਖਣ ਮਿਲਿਆ ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਦੋ ਕੀਮਤੀ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਰਸਮ ਲਈ ਧਾਗਾ, ਪੀਲੀ ਲਕੜੀ ਅਤੇ ਮਨਹਸ਼ੀਲਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਲਈ, ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਜਪਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਪ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਛਾਵਣਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਉੱਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ। ਸ਼ੁਭ ਸਾਂਡ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਗਜ, ਗਵਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸ਼ਰਭ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਮੈੰਦ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਜਾਂਬਵਾਨ— ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਾਓਣ ਲੱਗੇ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਅੰਗਦ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਯਾਲੂ ਵਾਨਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਲੋਕਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਿਆ।