ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਵਾਿਲੀ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ—ਤਾਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗहरे ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੂਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਹੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਤਾਰਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਜੇਤਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਦਾ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਭ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਾਂਗੇ।" ਤਾਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਿਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੰਗਤੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਿਲੀ ਲਈ ਰੋਦਿਆਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਾਿਲੀ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਦੇ ਲਈ ਚਿਤਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਹਉਸਲੇ ਗहरे ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉਲਟੇ ਪੈਰਾਂ ਘੁੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਵਾਿਲੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਭ ਨਦੀ ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਿਲੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ, ਵਾਿਲੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਸੀ, ਖੁਦ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਕਰਤਬ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰ, ਵਾਿਲੀ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ—ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਚਿਤਾ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਪਕ ਦੁਖ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਗहरे ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨਿਰਮਲ ਸਨ—ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਦੇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ—" "ਉਹ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਗੇੜੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਸੰਭਾਲੇਗਾ; ਉਸਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੁਹਣੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਮਾਲਕੀ ਦੀ ਰੀਸ਼ਤਾ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ।" ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਐਸਾ ਆਖਣ ਤੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਵਾਕ-ਚਤੁਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਿਕ, ਚਾਹੇ ਪਿੰਡ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਮੈਂ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਹਨੂਮਾਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ।" "ਉਹ, ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇ।" ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ—ਇਸ ਅੰਗਦ ਦਾ ਵੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ।" "ਵੱਡੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨਾ, ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਹੀਨਾ ਹੈ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ ਹੈ।" "ਇਹ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੋ। ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਸੁਹਣੀ, ਖੁੱਲੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ, ਠੰਡੀ ਹਵਾਵਾਂ, ਵਧੀਆ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਜਦ ਕਰਤਿਕ ਆਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਾਂਝ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵਸਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੋ।" "ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ।" ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਿਲੀ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਫਿੱਕਾ ਛਤਰੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਚਿੱਟੇ ਚੌਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਦੂਧ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਸੋਨਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਮਧੁ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ, ਦਹੀਂ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਅਤੇ ਦੋ ਕੀਮਤੀ ਚਪਲਾਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਰਵਾਇਤੀ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਮਨਾ-ਸ਼ੀਲਾ, ਅਤੇ ਰੀਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਆਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਰਿਵਾਜੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਚ ਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ, ਸੁਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਿਲੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਅੰਗਦ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਵਾਇਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਆਸ ਨਾਲ, ਹੋ ਗਿਆ।