ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੌ ਬੇਮਿਸਾਲ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਇਹ ਧੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਰਿਆ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੱਖਰੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸਨ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣ ਜਾਓ। ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਪਾਵੋਗੀ।" "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨੌਜਵਾਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੀ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁਕੇਗੀ।" ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਧੀਆਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਵੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪਤੀ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਾਂ।" "ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਸਾਡੇ ਪਤੀ ਹੋਣਗੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਉਹ ਧੀਆਂ ਡਰ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਂਗਲ ਦੇ ਅਕਾਰ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈਆਂ, ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਦੱਸੋ ਧੀਆਂ। ਕਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹੋ ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀਆਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਸੌ ਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਯੁ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ।" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀ; ਅਸੀਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣੋ; ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹੋਵਾਂ।" "ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾ ਸਾਨੂੰ ਵਾਯੁ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟਾ।" ਧੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸਬਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।" "ਸਜਾਵਟ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਸਬਰ ਮਰਦਾਂ ਲਈ; ਪਰ ਐਸਾ ਸਬਰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸਬਰ ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਇਆ, ਧੀਆਂ, ਉਹ ਸਬਰ ਦਾਨ ਹੈ, ਸਬਰ ਸਚ ਹੈ, ਸਬਰ ਯਗ ਹੈ।" "ਸਬਰ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸਬਰ ਹੀ ਧਰਮ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਬਰ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇੰਝ ਆਪਣੇ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਲਈ ਠੀਕ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਉਜਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੂਲੀ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀ ਸੋਮਦਾ, Ūrmilā ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਹੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਕਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰ ਸਕਦਾ?" ਸੋਮਦਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਵਿਵਾਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸੀ, ਚੂਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਨਿਸਚਿਆ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ, ਧੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਵਿਅੰਗਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਧੀਆਂ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ।