ਤਾਰਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਅਪਾਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਸ਼ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੋ, ਧੀਰਜ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘਾਇਲ ਹੋਈਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵੀਕ ਹੈ। "ਜਿਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਓਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਜਦ ਮੈਂ ਵੀ ਮਰੀ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਰਾਜ ਵਾਲੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਰਾਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਓ ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਨਰਰਾਜ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇ। "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਔਰਤ-ਵਧ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਨ ਪਤਨੀ ਦਾ ਦਾਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ। "ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਲਜਾਈ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਨਾ ਮਾਰੋ; ਮੈਂ ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਤੰਗਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਦਾ ਸੀ, ਦੇ ਬਿਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖੋ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ। "ਤੁਸੀਂ ਚਿਰਕਾਲੀ ਸੁਖ ਪਾਵੋਗੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣੇਗਾ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਉੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਚਵੀੰ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਸਨ, ਸੁਗਰੀਵ, ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਵਿਛੋੜੇ ਹੋਏ ਦੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਲਏ ਹਨ। ਹਰ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਭਾਗ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਭਾਗ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਹਰ ਕਿਰਿਆ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭਾਗ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਨਾ ਵਧਦਾ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। "ਸਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਕੋਈ ਕਾਰਨ, ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਕੁਟੰਬ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ–ਇਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰਤਾ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। "ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ, ਤੇ ਗਠਜੋੜ ਰਾਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਹੈ ਜੋ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਦੁਖ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਚੁੱਪ ਹੋਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਸੁਗਰੀਵ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਨਰਰਾਜ ਵਾਲੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ। ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਸੁੱਕੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਲਿਆਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਸਕੇ। ਅੰਗਦ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਓ; ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਸੋਚੋ, ਹੁਣ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਅੰਗਦ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ, ਘਿਉ, ਤੇਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਲਿਆਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਲੋੜ ਹੈ। ਤਾਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅਰਥੀ ਲਿਆਓ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਚੁਸਤੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਾਨਰ ਅਰਥੀ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਅਭਿਆਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੋ ਸਮਰਥ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਲੀ ਦੀ ਅਰਥੀ ਚੁੱਕਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਅਰਥੀ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਸੀ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਅਰਥੀ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਅਰਥੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵੀਕ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਆਸਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਪਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਤੇ ਕੱਠ ਦੀ ਕਾਰੀਗਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਢੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਕੁਸ਼ਲ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕਾਰੀਗਰੀ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸੀ।