ਹਾਇ, ਇਹ ਅਸਹਿਨ ਪਾਪ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁರುਸ਼, ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾਂ ਅਤੇ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਅੰਗਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਅੱਧੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਯੋਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਵੀ, ਪਰ ਅੰਗਦ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਭਰਾ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਨੇੜਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ, ਇਹ ਸੂਰਮਾ ਅੰਗਦ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਹੋਣੇ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨਰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨਗੇ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਹੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ। ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾ ਰਹਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣ, ਹੇ ਰਾਮ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਤੇ ਰੋਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਾਨਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਾਣੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਕਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਰਾ, ਹਲੇ-ਹਲੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਸਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਫ਼ੌਰਨ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰ ਸ਼ਰੀਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੋਰਥ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਅਪਾਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ, ਧਰਤੀ ਵਰਗੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਸੁਗਠਿਤ ਹੋ; ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀਕ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਉਸੇ ਬਾਣ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰੋ; ਮਾਰੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਲੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਵੀਰ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਾਲੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿ ਪਿਆਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਮੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਬਧ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੋਗੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਮਤੰਗ ਰਿਖੀ ਦੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾ ਦੇ ਦੁਖਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਹਿਆ: "ਹੇ ਸੂਰਮੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਨਾ ਡੋਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਰਮ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਰਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਚਨਹਾਰ ਦਾ ਨਿਯਮ ਇਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤਾਰਾ, ਸੂਰਮੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਚੁਪ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਮਹਿਮਾ-ਮਈ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕੰਡ ਦੇ ਪੱਚਵੀ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ: "ਵਿਛੋੜੇ ਹੋਏ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਲਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਕਰਨਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਰੋ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਭਾਗ ਹੀ ਕਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਕਾਰਨ ਭਾਗ ਹੈ। ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਭਾਗ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਕਾਰਨ, ਜਾਂ ਬਲ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਦੋਸਤੀ, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ—ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਬਲਕਿ, ਜੋ ਸਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਕਾਮ—all ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ, ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਸੰਧਿ ਰਾਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਦੁੱਖ ਹੋ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਜੋ ਸਮੇਂਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਰੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਗਿਆ: "ਸੁਗਰੀਵ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਸਮੇਤ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਅੰਤਯੇਸਟਿ ਕਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਿਤਾ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮੰਗਵਾ।