ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਅਸਹਯ ਦੁਖ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਅਦਵਿਤੀਯ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ, ਰੁੱਦੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸਦਾ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਾਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ, ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਵੀ ਅਸਮੰਜਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਕ੍ਰੋਧ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਅਤਿ ਉਤਪਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਰਹਾਂ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਖਿਲਾਫ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਰਾਮ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਯਥਾਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਵੀ। ਹੇ ਰਾਮ, ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰੇ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਦੇ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਘਾਤਕ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੜਕੇ ਰੋਇਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਮੁੜ ਨਾ ਕਰੀਂ।' ਉਸ ਨੇ ਭਰਾਤਾ, ਉੱਚਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਨੀਚਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਇਹ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ, ਤਿਆਗਯੋਗ, ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਪ-ਵਿਚਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਪ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਪ ਲਿਆ ਸੀ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਰਾ-ਘਾਤੀ ਵਾਨਰ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੌਣ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਕੁਲ-ਘਾਤੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਨੀਚ, ਤੇ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ; ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਹੇੜਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੱਥ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਪਾਪ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਪਾਪੀ ਰੋਗ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਥੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਪੀੜਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਅਸਹਯ ਪਾਪ ਮੇਰੀ ਉੱਚਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ ਤੇ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰਾਘਵ। ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੰਗਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੁਣ ਅਧੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਵੀ; ਪਰ ਅੰਗਦ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਭਰਾ ਵੀ ਐਸਾ ਨੇੜਾ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ, ਅੰਗਦ ਵੀਰ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ; ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਜੀਵੇਗੀ। ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗੀ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ; ਇਹ ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਯੁਵਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝ, ਹੇ ਰਾਮ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਾਨਰ-ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਠਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਜਦ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਾਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਰੂਪ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਤਾਰਾ, ਜੋ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਮੁੱਖੜਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਅਪਾਰ, ਮੁੱਖੜਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਪਰਮ ਧਰਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਟੱਲ, ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਕਤ-ਰੰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ। ਤੁਸੀਂ ਕਮਾਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਪਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰੋ; ਮਾਰੇ ਜਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਲ਼ੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ। ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਾਲ਼ੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੁਖ ਤੇ ਪੀਲਾਪਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਯੁਵਰਾਜ, ਕਿ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਛੋੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਵਾਲ਼ੀ ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁਖ ਨਾ ਸਹੇ। ਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਔਰਤ ਦੇ ਘਾਤ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਅਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ; ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪੀੜਤ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਰੋ ਨਾ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਮਤੰਗਾ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਰਾਮ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਹੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਡੋਲਣ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਦੁਖ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਸਮੰਜਸ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਧੀਰਜ ਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ, ਇਹ ਸਭ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸੋਗ, ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।